USA2011

Vandaag beiden wat verkleurd: we dachten zonnebrandcreme te hebben gekocht en hebben ons dus veilig ingesmeerd. Blijkt bruin zonder zonnen te zijn ( met de misleidende tekst SBF15). Tsja, hebbeb we toch een kleurtje.

We gaan van hotel met de shuttle naar het vliegveld en vandaar met de trein naar de stad, al met al een reisje van 1,5 uur. We kennen het BART-vervoer inmiddels als onze broekzak, al had ik even geen antwoord op de vraag van iemand hoe je nu in San Jose moest komen. Later gezien en ontdekt dat dat met een heel ander treinsysteem moet, los van BART. gelukkig had ik op andere vragen van buitenlanders (haha) wel een antwoord.

Vandaag volgens planning Alcatraz bezocht, na ons door een groep daklozen en zwervers te hebben moeten wringen die op het punt stonden bekeerd te worden door iemand die vol vuur aan het preken en zingen was. En dat naast een gezellige kunstmarkt, met oa platgeslagen flessen die we wel mee wilden nemen maar dat toch maar niet deden.
Alcatraz was boeiend, zie de films erover. Als je het ziet heb je er wel een heel ander beeld van, de ontsnappingspogingen in 1962 (film met Clint Eastwoord) gaan dan echt leven. je ziet dat het eigenlijk onmogelijk is, die kleine cellen zonder enige privacy, drie verdiepingen hoog en dan dat schrapen naar de centrale ventilatieschacht. feit is dat er geen ontsnapten bekend zijn die de poging overleefden. Robert Kennedy sloot de gevangenis in 963, mede door kosten maar zeker ook door een nieuwe gedachte over de behandeling van misdaigers: niet alleen straffen maar ook heropvoeden. Mijn jeugd herleeft, dat is taal van de sixties en seventies!

Dank zij een gesprek (bijna op het oversteekpad) met een SF'er een lekkere maaltijd genoten van californische signatuur: vleesloos en van lokale groenten. Was bijzonder lekker, geen fastfood en geen sterrenmaal. Dat je zoiets kunt vinden door een anoniem gebouw van beton binnen te lopen blijft verbazen, we waren er langs gelopen zonder iets te zien.
Verder zijn er in SF natuurlijk de italianen en chinezen, maar dat was even te ver lopen. Werden door onze SF vriend wel hoog geprezen, alsmede de belgische bieren. Hij vertelde dat hij op 24 juli in Belgie was waar ze liberation vierden. Evenlastig uit te leggen, maar ze vieren dat omdat ze van nederland werden bevrijd. 1832 geloof ik. We waren gisteren al langs die lekkere eetplaatsjes geweest en we wilden nu een andere weg nemen, helaas alleen maar fastfood als er al iets open is. Dat kan je in nederland dus niet gebeuren, dat op zater- en zondagavond de eetgelegenheden dicht zijn.

Morgen vliegen, gek idee, over minder dan 30 uur weer in Haaksbergen als het meezit, en het is nu hier bedtijd.
Welterusten en we hopen op nog veel berichtjes!

De laatste loodjes, het einde van de vakantie is al weer nabij. Eerst naar SF en dan na drie nachten terug naar huis. Eerst naar SF, liefst via Highway 1, de weg die van de Canadese grens langs de kust van de hele USA gaat. Alleen na dik een uur rijden blijkt weer eens dat we ons op afstanden verkijken, het zou de hele dag duren en het rijden zijn we wel wat zat, dus direct naar SF, via een tolweg. Dat blijkt een van de vele enorme bruggen te zijn die leiden naar het schiereilandje, waar SF op ligt. Omdat ik merk dat het druk wordt en ik geen idee heb hoe erg de files zullen zijn (men vertelde ons in 12 baans files te hebben gestaan) tanken we voor de zekerheid nog voor $10 (dat is €7 en levert je 10 liter benzine) zodat we in elk geval veilig een rondje SF kunnen doen. Eerst de bagage gedropt, gehoord dat parkeren $14 per nacht kost en daarna de stad in. Het blijkt enkele 10-tallen kilometers rijden naar de Golden Gate (in de wolken vanwege het opeens slechtere weer) via de pieren (druk met wandelaars, gezellig!) en haventjes (kun je gratis parkeren, denk ik, maar het is te koud om te wandelen) en nergens kun je echt stoppen om iets te kopen. Waar zijn die winkels???
Via een zeer exclusieve buurt (je ziet nergens een Mercedes, maar hier heeft iedereen een Duitse auto) komen we in een groot warenhuis in een voorstadje. Hier kopen we wat bier. Bier? Waar is je paspoort? Helaas is dat niet leesbaar door de kassa en moet de cassiere de leidinggevende erbij roepen om onze aankoop te legaliseren. Deze bekijkt het paspoort gedurende zeker een minuut met strenge blik, ik schiet in de lach, het lijkt wel een bananasplitopname want we zien er toch niet uit als 21 of zo. Ze gunt ons geen blik en keurt serieus de aankoop goed. De cassiere moet wat blozen als ik er een opmerking over maak, maar it is the law...
We eten nog iets en gaan da via de verkeerde uitgang de mall uit, wat ons op een straf kwartiertje lichaamsbeweging komt te staan, goed voor ons. Als we weggaan valt op dat de benzinemeter angstwekkend snel daalt door het stoplichtenwerk dat we verleerd zijn, optrekken, stilstaan, langzaam rijden, steile heuvel op etc.
Dus besluiten we de auto enkele dagen te vroeg in te leveren. Het parkeren en rijden kost geld en je kunt eigenlijk alleen bij het hotel parkeren.
Dat is een gelukkige keuze, want het is nog een flinke rit vanaf het vliegveld naar het inleverpunt. Tegen de tijd dat wij daar zijn zit er nog maar weinig brandstof in de auto. Ik rijd de line in waar niemand de auto inneemt, dus moeten we eerst zo'n mannetje zoeken die snel alles accoord verklaart (ophalen met volle tank en inleveren met lege is eenhandig systeem voor de verhuurder!). En dan weer terug naar the airport, via de skytrain. Gelukkig staat de shuttle van het hotel daar bijna voor ons klaar en komen we veilig in het hotel aan.

Zaterdag met de shuttle naar de luchthaven en vandaar op zoek naar BART (Bay Area Rapid Transit) om downtown te komen. Eerst de schrik van de tarieven, rond de 9 dollar naar de stad (maar voor 20 kan ook, iets verderop), en retour is 2*enkel. Dan het kopen van een kaartje. Dat lukt dus niet, je moet even doorhebben dat je een soort OV-tegoed per persoon koopt en dan gaat het wel snel.
In de stad de kabeltrein bekeken, door Chinatown gewandeld (en een lens gekocht voor weinig geld), een applestore bezocht (heel groot en druk, iPhone is helaas ook hier te duur, 700 dollar ongeveer) en over Pier 39 gewandeld, met veel winkels, een wedstrijd "wie zingt ons volkslied het mooist", een demonstratie van chinezen onder politie-escorte en meer aparte dingen. Dan langs de waterkant terug naar de BART-trein, op zoek naar een plek om even iets te eten. Helaas gaat alles om 2 of 3 uur dicht in deze wijk, niet eerder meegemaakt maar het is Californië. Dus een fastfood hap net als tientallen anderen omdat echt verder alles dicht is, met gezond drinken en terug naar het hotel. We zijn de enige met deze huidskleur in de trein, als je je dat realiseert is het even vreemd.
De overstap naar de shuttle gaat weer super. Nu morgen nog: Alcatraz.

Vanochtend vertrokken na een deel van het gratis uur WiFi opgemaakt te hebben voor mails en andere belangrijke zaken.
Dwars door Yosemite gereden, van oost naar west door de tioga pas. Een prachtige rit, met uitzichten op meertjes, indrukwekkend rotspartijen, kleine riviertjes en 'alpenweitjes'. Hoewel het als een zware rit geldt, zijn de wegen geschikt voor alle voertuigen, dus breed genoeg voor twee bussen. Vrijwel aan het einde bij een meertje uitgerust, een meertje dat zichtbaar wordt gevoed door sneeuw en ijs, dat nog niet gesmolten is op de hoogte van ruim 2700 meter (9000 foot).

Daar een halfuurtje gepraat met amerikanen, die zich afvroegen of ons ook was opgevallen dat er veel dikke amerikanen zijn. Ze hadden net een rondreis gemaakt in Europa en daar was hen het verschil opgevallen. Ook het gebrek aan lekkere kaas in USA! Was ons ook opgevallen, bijna alleen cheddar en verder alleen in luxe afdelingen van grote winkels een enkel europees kaasje.

Daarna door naar monolake, niet spectaculair voor ons omdat je eigenlijk wat dichter bij het meer moet komen. Het meer wordt door een vijftal riviertjes vanuit de Sierra Nevada (besneeuwde zaag?) gevoed, elke stroom met andere mineralen. Het meer kent geen afvoer en in de zomer verdampt een groot deel, wat later weer wordt aangevoerd. Het is veel zouter dan de oceaan en door de verschillende mineralen die worden aangevoerd ontstaan prachtige brokken leisteen. Helaas konden we niet dichtbij genoeg komen gezien de lengte van de rit.
Vandaar weer terug de Sierra over, de mooiste bergrit die we maakten.
Hellingen die verboden zijn voot Oversized Vehicles (15 meter) zie je niet vaak, de wegen waren ook onamerikaans smal met hellingpercentages van hier en daar 27%(!). Ik durf daar niet te stoppen of teveel snelheid te maken, lastig rijden. Het landschap was overweldigend, vreemd dat dit nog geen nationaalpark is (Stanislaus Forest). De totale ritlengte was wel een dikke 400 km dus we waren pas tegen 6 in Sonora, een motel. Dat we onderweg ook nog een typisch staaltje roadwork tegenkwamen zal niet verbazen: twee mensen, aan elke kant van de wegwerkzaamheid eentje, met een bordje slow/stop, een derde die heen en weer rijdt met een auto en soms zie je dan ook nog dat er gewerkt wordt (vandaag niet...)

Even rusten in het motel en geprobeerd boodschappen te halen.
Dit stadje is vreemd, leegstaande, wegrottende huizen, naast luxe verzorgde woningen, armoedige auto's en mensen in kapotte kleren. Zeker in de winkel waar we kwamen liepen naast toeristen veel armere mensen rond. Voedsel dat we anders niet zouden kopen kochten we nu wel, omdat alles in grote hoeveelheden werd verkocht. 12 blikjes bier, veel broodjes, een soort Aldi maar dan iets minder goed.... We kochten van die vreemde, langversblijvende en ook zo ruikende broodjes, kontjes salami, biertje, vruchtensap en gezonde drankjes. Dat heb je ervan als je niet ergens wilt gaan eten en toch trek hebt.

Yosemite

foto's in willekeurige volgorde, voor een impressie

Death Valley

Zo ook hier, van 2 toestellen gehaald, doorelkaar

Het resort in ===Vegas===, de oase in de woestijn

Moriposa is een klein stadje met weinig vertier en veel motels en toeristenwinkels. Nu we inmiddels in het drukkere deel van Amerika komen, worden de wegen drukker tot echt druk en de mensen minder bedaard en vriendelijk. Ook op de camping hebben we minder contact, men loopt elkaar wat vaak voorbij. Jammer. De mensen in de restrooms die je op de andere plekken tegenkwam en waarmee je lang stond te praten (de schouderman bijvoorbeeld de we later nog troffen bij een tankstation en wiens hele familie moest worden voorgesteld met de uitnodiging om aan te komen als we toevallig langs zouden komen) dat is voorbij denken we.

In Yosemite, waar we de 20e waren, is het beredruk (haha). Onze buren zeiden dat de echte beren hadden gezien bij de sequoias, wij hebben een koppel herten gezien, sneeuw langs de weg en enorme watervallen en bomen. Het is echter duidelijk hoogseizoen geworden, niet te tijd om in een park te zijn, zo konden we voor het eerst niet parkeren om het informatiecentrum van Yosemite Valley te bekijken.
De gigantische sequoia is een indrukwekkende boom, en men is er heel voorzichtig mee. De grootste exemplaren worden afgeschermd met hekken, en diverse omgevallen sequoia’s worden van informatieborden voorzien (rotten niet weg, liggen er al eeuwen etc).

De camping is mooi, maar de plek waar ze drie tenten plaatsten is wel een minnetje, geen gras, geen bezoekjes van amerikanen. Toch is het een van de mooiste waar we stonden.

Morgen al weer weg. De laatste kampeerzaken laten we hier achter, zoals houtkool, afwasmiddel, olijfolie, wasmiddel en misschien ook wel de slaapzakken. Dan nog vier nachten hotel om bij te komen van het reizen, want inmiddels hebben we dik 5000 kilometer gereden. Omdat we veel wilden zien, misschien wat te veel…